Ik heb een hekel aan verkopen.
En toch is dat nooit mijn probleem geweest. Schrijven is het enige dat ik heb gevonden dat er iets aan doet. Je vertelt gewoon wat je weet. Wie er iets aan heeft blijft hangen, de rest scrollt door.
Het begon met vragen waar ik geen oppervlakkig antwoord meer op wilde.
Regelmatig krijg ik de vraag wanneer ik precies moslim ben geworden. Alsof daar één datum voor bestaat. Voor mij was het geen plotselinge gebeurtenis, geen moment waarop alles ineens anders werd.
Het begon veel eerder. Met nieuwsgierigheid. Ik merkte dat ik steeds vaker vragen stelde waar ik geen makkelijke antwoorden meer op wilde hebben. Waarom zijn we hier. Wat geeft werkelijk richting aan een mensenleven. Waarom lijken sommige mensen een rust te hebben die je niet kunt uitleggen.
Die vragen brachten mij bij de islam. Niet omdat iemand mij probeerde te overtuigen, maar omdat ik zelf op onderzoek uitging. Ik las. Ik sprak moslims. Ik stelde vragen. En iedere stap bracht weer nieuwe inzichten.
Wat mij uiteindelijk het meest raakte, was dat hoofd en hart steeds dezelfde kant op begonnen te wijzen. De antwoorden bleken logisch. Niet alleen emotioneel, ook rationeel. En langzaam maakte twijfel plaats voor rust.
Ik heb de islam niet blind aangenomen. Ik heb oprecht gezocht, zonder weg te kijken of de confrontatie uit de weg te gaan.
Halal-first is bij mij geen marketingkeuze.
Die keuze was er voor mijn eerste klant. Sommige keuzes maak je pas op het moment dat je ervoor staat. Deze niet. Nog voordat ik ook maar iemand had geholpen, wist ik al hoe ik mijn bedrijf wilde opbouwen.
Ik heb mijn geloof en mijn ondernemerschap nooit los van elkaar kunnen zien. Dat voelde altijd als één geheel. En dat heeft me onderweg iets opgeleverd wat ik vooraf niet had voorzien: ik heb nooit hoeven onderhandelen over mijn grenzen. Het kader stond er al.
Elke opdracht en elke samenwerking leg ik langs dezelfde meetlat. Past het niet, dan hoef ik daar niet lang over na te denken.
Maakt dat ondernemen makkelijker? Nee, soms juist niet. Er zijn momenten waarop je bewust kiest voor de lange termijn terwijl de korte termijn aantrekkelijker lijkt. Dat kost soms gewoon omzet. En toch ervaar ik juist daarin rust.
Ik wil bouwen aan een bedrijf dat klopt met wie ik ben. En ik hoop dat daar, in sha Allah, barakah op rust.
Mijn bedrijf groeide pas toen ik minder klanten aannam.
Dat besef kwam op een ongemakkelijk moment. Ik zat tegenover een ondernemer die wilde tekenen. Goede opdracht, netjes budget, alles wat je wilt horen. En toch wist ik dat het niet ging werken. Hij zat prima, alleen kon ik hem niet geven wat hij nodig had zonder dingen te doen die niet bij mij passen.
Ik zei nee. Dat voelde onlogisch. Je bouwt een bedrijf, en dan laat je omzet lopen.
Maar daar begon mijn groei. Ik ging me volledig richten op moslimondernemers die zichtbaar willen worden zonder concessies aan hun geloof. Eén groep, die ik door en door begrijp.
Sindsdien is bijna alles makkelijker geworden. Ik hoef niet meer te raden wat iemand bezighoudt. Ik ken de twijfel of zichtbaarheid wel klopt met je waarden, en ik ken de druk om te blijven leveren.
Helderheid brengt je verder dan een volle agenda.
Als dit klopt met hoe jij het ziet.
Dan is een gesprek van een half uur genoeg om te merken of het past. Gratis en vrijblijvend, en je beslist erna.
Of lees eerst wat ik schrijf op LinkedIn
Een half uur, telefonisch en gratis. Je hoeft in dat gesprek nog niets te beslissen.